Η μεταστροφή του Αιγυπτίου Ιερέα & Προϊσταμένου των Κοπτών-Μονοφυσιτών της Αθήνας π. Αθανασίου Χενείν στην Ορθοδοξία το 2011





Η μεταστροφή του Αιγυπτίου Ιερέα & Προϊσταμένου

των Κοπτών-Μονοφυσιτών της Αθήνας π. Αθανασίου Χενείν

στην Ορθοδοξία το 2011



Σε ένα τόσο θαυμαστό γεγονός είναι καλύτερα αντί προλόγου δικού μας να μιλήσει ο ίδιος ο π. Αθανάσιος με τα δικά του λόγια, γι΄αυτή την ευλογημένη μεταστροφή στην όντως Ζωή, την Αλήθεια, που υπάρχει μόνο στην Μία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία μας, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Δοξάζουμε τον Θεό για τα θαυμαστά έργα του και ευχόμαστε στον π. Αθανάσιο, δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να ευλογεί και να ελεεί και να στηρίζει τον ίδιο και την οικογένειά του.

Επίσης τον ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη του και τα κείμενα που μας απέστειλε, τα οποία και θα δημοσιεύσουμε σιγά-σιγά και στα Ελληνικά, και στα Αραβικά, προς ωφέλεια ψυχών και δόξαν Κυρίου.

Πατήρ Αθανάσιος Χενείν. Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία:

«Πολλοί μιλάνε για την αίρεση, αρκετοί γράφουν για την αίρεση, αλλά λίγοι είναι εκείνοι που έχουν γευτεί την πίκρα της αίρεσης, και ακόμα ελάχιστοι είναι αυτοί που την έζησαν και έχυσαν αίμα για να απελευθερωθούν από την αιχμαλωσία της.

Η αίρεση είναι τρόπος ζωής, είναι μεγάλη φυλακή, είναι ασθένεια ψυχική αλλά και σωματική. Εγώ ο Αθανάσιος Χενείν τα έζησα όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα ως προϊστάμενος της κοπτικής παροικίας των Αθηνών για δέκα πέντε χρόνια.

Οι κόπτες διχάζουν το πρόσωπο του Χριστού μας και καταργούν την διανθρώπινη πραγματική και ρεαλιστική παρουσία του στον κόσμο και στην εκκλησία.

Αλλά το θαύμα της θεραπείας μου και της μεταστροφής μου στη μητέρα μας την Ορθόδοξη εκκλησία, έγινε με την χάρη του Τριαδικού Θεού αλλά και την έμπρακτη αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ, του γέροντα Μεθόδιου Κρητικού και των πατέρων της Ιεράς Μονής Αναστάντος Χριστού.

Αυτά τα λόγια που θα διαβάσεις αγαπητέ αναγνώστη είναι ομολογία πίστης, αλλά και δείγμα ευγνωμοσύνης αλλά ταυτόχρονα είναι μια έκκληση να συνεργασθούμε όλοι μαζί να βοηθήσουμε τους απλούς κόπτες (15 χιλιάδες ζουν στην Αθήνα) να γνωρίσουν το κάλος της Ορθοδοξίας».

Πατήρ Δρ. Αθανάσιος Χενείν







12 статей и видео о православной Виноградник Африки – Православная Церковь ╰⊰¸¸.•¨* Russian




12 статей и видео о православной Виноградник Африки

Православная Церковь



Православная виноградник Африке

It is patience that reveals every grace to you – Saint Pachomius the Great in Egypt (+348)



Saint Pachomius the Great in Egypt, the founder of the Christian cenobitic monastic life (+348) said:

“It is patience that reveals every grace to you, and it is through patience that the saints received all that was promised to them”.

Fr. Athanasius Henein, Egypt: A Copt-Monophysite Priest’s Conversion to Orthodoxy in Athens, Greece on 2011



Fr. Athanasius Henein, Egypt:

A Copt-Monophysite Priest’s Conversion to Orthodoxy

in Athens, Greece on 2011



Below is a translation I have done introducing the works and person of Fr. Athanasios Henein, a convert from Monophysitism. Although he spent many years in “captivity”, as he himself says, he responded to Christ when He called to him to enter into Life, Orthodoxy; he diligently sought Christ and found Him. For my part I was so impressed by his words that I had to share such a wonderful, if small, taste of his conversion story. I would translate more if I could find the whole account. Enjoy!

An Introduction to the Works and Person of Fr. Athanasios Henein:

Given such a miraculous event, instead of writing a preface ourselves, it is better for Fr. Athanasios to speak for himself, in his own words, about his blessed conversion into Life, the Truth – which exists only in the One Catholic and Apostolic Church, our Orthodox Church.

We praise God for his wonderful work and wish Fr Athanasios, through the intercessions of the Theotokos and of all the saints, the blessing and mercy of our Lord Jesus Christ and His support for him and his family. We also thank him for his confidence and the texts he sends us. Eventually we will post both the Greek and Arabic versions to benefit souls and glorify the Lord.

Fr. Athanasios in his own words:

Many speak of heresy, many write about the condition, but few are those who have tasted the bitterness of heresy, and fewer still those who have lived and shed blood to free themselves from its captivity.

Heresy is a way of life, it is a great prison, it is a mental, as well as physical, illness. I, Athanasios Henein, lived these tragic events as the head of the Coptic community in Athens for fifteen years. Copts divide the person of Christ and abolish His inter-human reality and His realistic presence in the world and in the Church.

But the miracle of my healing and conversion to our Mother, the Orthodox Church, was by the grace of the Triune God and the practical love of His Eminence Metropolitan Seraphim of Piraeus, the Cretan Elder Methodius, and the fathers of the Holy Monastery of the Resurrection.

The words you will read, dear readers, are a confession of faith, and gratitude. But they are also an appeal for us to work together to help ordinary Copts (of which 15 thousand live in Athens) to experience the beauty of Orthodoxy.

(To read Fr. Athanasios’ articles in English, French, Arabic or Greek see HERE.)





Link: Biblica – The Holy Bible in all languages




The Holy Bible in all languages

Vie de Sainte Marie l’Égyptienne (+565) – Par Saint Sophrone, Patriarche de Jérusalem – French




Vie de Sainte Marie l’Égyptienne (+565)

Par Saint Sophrone, Patriarche de Jérusalem

La vie de sainte Marie l’Égyptienne est un des plus remarquables exemples de conversion et de pénitence de toute l’histoire chrétienne. La mémoire de cette sainte est célébrée solennellement le cinquième dimanche du Grand Carême, ainsi que le 1er avril. Sa vie, écrite par saint Sophrone de Jérusalem (550-638), est lue pendant l’office du Grand Canon de saint André de Crête, le jeudi de la quatrième semaine du grand Carême, et un tropaire en son honneur y est chanté à la fin de chaque ode du Grand Canon.

La mémoire de saint Sophrone, patriarche de Jérusalem et grand défenseur de la foi orthodoxe contre les hérésies du VIIe siècle, est célébrée le 10 mars et celle de saint Zosime le 4 avril.


St. Mary and St. Zossimas.jpg


Sceller le secret du roi est bien, révéler les faits de l’action divine est louable. Telles furent les paroles de l’Ange à Tobie après le miracle de la guérison de sa cécité et après tous les dangers qu’il traversa et dont il se libéra par sa piété.

Ne pas garder les secrets du roi est chose dangereuse et effrayante ; taire les miracles de Dieu est dangereux pour l’âme. C’est pourquoi, mû par la crainte de taire ce qui est divin, et me remémorant le châtiment promis à l’esclave qui, ayant reçu de son maître un talent, l’a enfoui dans la terre et a, sans aucun profit, caché ce qui lui avait été donné pour le faire fructifier, – je ne tairai pas le saint récit parvenu jusqu’à nous. Que nul n’hésite à me croire, moi qui ai écrit ce que j’ai entendu ; que nul ne pense que j’invente des fables, subjugué par la grandeur des miracles. Que Dieu me préserve de mentir et de falsifier un récit dans lequel est cité son saint Nom. Il n’est pas raisonnable, à mon sens, de nourrir des pensées peu élevées, indignes de la grandeur du Verbe fait homme et de ne pas avoir foi en ce qui est dit ici. S’il se trouve des lecteurs qui, surpris par cette merveilleuse parole, se refusent à y croire, que Dieu leur soit miséricordieux ; car, songeant à la faiblesse de la nature humaine, ils considèrent comme invraisemblables les miracles relatés sur les hommes. Mais j’aborde le récit des faits survenus dans notre génération, tel que me l’a conté un homme pieux qui, dès son enfance, a été habitué à la Sainte Parole. Et que l’on ne dise pas, pour justifier l’incrédulité, qu’il est impossible de nos jours d’observer de tels miracles. Car la grâce du Père, se déversant d’une génération sur l’autre par le canal des âmes saintes, crée des amis de Dieu et des prophètes, ainsi que l’enseigne Salomon. Mais il est temps de commencer ce saint récit.


Il y avait dans les monastères de Palestine un homme remarquable par sa vie et sa parole, élevé depuis son plus jeune âge dans la pratique des exercices de la vie monacale et du bien. Son nom était Zosime. Que nul ne pense qu’il s’agit là de ce Zosime qui fut naguère convaincu de croyances contraires à l’orthodoxie. Non, c’était un tout autre Zosime et, bien qu’ils portassent tous deux le même nom, il y avait entre eux une grande différence. Le Zosime dont je parle était orthodoxe et faisait dès le début son salut dans un des monastères de Palestine, où il s’était entraîné dans toutes les pratiques de la vie monastique et exercé à toutes les austérités. Il suivait en tout les règles léguées par les maîtres sur la voie de cet athlétisme spirituel et en avait lui-même trouvé d’autres en s’efforçant de soumettre sa chair à l’esprit. Ainsi n’a-t-il pas manqué son but : la renommée de sa vie spirituelle devint telle que de nombreuses personnes venaient le trouver des monastères proches ou Continue reading “Vie de Sainte Marie l’Égyptienne (+565) – Par Saint Sophrone, Patriarche de Jérusalem – French”

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας, ερημίτης στη Θηβαΐδα Αιγύπτου, πατέρας του Μοναχικού βίου & Καθηγητης της Ερήμου, από Koma Αιγύπτου (+356) [κοιμήθηκε 105 ετών] – 17 Ιανουαρίου





Άγιος Αντώνιος ο Μέγας,

όσιος ερημίτης ατη Θηβαΐδα Αιγύπτου

(σημ. Dayr Mari της Ερυθράς Θάλασσας της Αἰγύπτου),

πατέρας τοῦ Μοναχικοῦ βίου καί Καθηγητῆς τῆς ἐρήμου,

από Koma (κοντά al-Minya, Heptanomis) Αιγύπτου (+356)

[κοίμήθηκε 105 ἐτῶν]

17 Ιανουαρίου

Ο Μέγας Αντώνιος είναι Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ο πρώτος ασκητής του Χριστιανισμού, που θεμελίωσε τον υγιή Μοναχισμό. Έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού μέχρι και την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και των παιδιών του. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το έζησε ως ασκητής στην έρημο και πέθανε στις 17 Ιανουαρίου του 356, οπότε και εορτάζεται η μνήμη του.

Την βιογραφία του Αγίου Αντωνίου έγραψε στην ελληνική ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας ο οποίος ως επίσκοπος Αλεξανδρείας την έστειλε αρχικά σε μοναχούς της Αιγύπτου αρχίζοντας με τη φράση “Αγαθήν άμιλλαν ενωτίσασθε”. Αυτήν αντέγραψε στη συνέχεια ο Συμεών ο Μεταφραστής από τον οποίον και παρέλαβε ο Αγάπιος ο Κρης που μετέφρασε εκ του ελληνικού και καταχώρησε στον εκδοθέντα υπ΄ αυτού “Παράδεισον”. Ιδιαίτερο εγκωμιαστικό λόγο στον Μέγα Αντώνιο συνέθεσε ο Ιεροδιδάσκαλος Μακάριος ο Πάτμιος.

Ο Άγιος Αντώνιος, τον οποίον οι Άγιοι Πατέρες ανακήρυξαν Μέγα, γεννήθηκε επί εποχής Δεκίου, το έτος 251 (έτος σνά) στην πόλη Κομά της Kάτω Αιγύπτου, κοντά στη Μέμφιδα, από πλούσιους αλλά ευσεβείς χριστιανούς γονείς. Από την παιδική του ηλικία τον διακατείχαν η αυτάρκεια η ολιγάρκεια και η εσωστρέφεια ένεκα των οποίων και δεν θέλησε να μάθει γράμματα ούτε να συναναστρέφεται με άλλα παιδιά προκειμένου “να μην αισθάνεται σύγχυση και ανάγκη φροντίδας”, ακολουθούσε όμως τους γονείς του συστηματικά σε εκκλησιασμούς όπου και έδινε ιδιαίτερη προσοχή στα ιερά αναγνώσματα.. Όταν σε ηλικία 18 ή 20 ετών έχασε τους γονείς του απέμεινε με την μικρότερη αδερφή του, αναλαμβάνοντας ο ίδιος την φροντίδα του σπιτιού τους.

Έξι μήνες μετά το θάνατο των γονιών του ο Άγιος Αντώνιος άκουσε στην εκκλησία την Ευαγγελική περικοπή της πρόσκλησης του πλουσίου νέου, στην οποία αναφέρεται ότι ο Χριστός είπε: “πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και δεύρο ακολούθει μοι” (Ματθ. 19, 21). Συγκινημένος από την ευαγγελική αυτή περικοπή, διένειμε την περιουσία 300 εύφορων κτημάτων του στους φτωχούς. Επίσης, εμπιστεύτηκε την αδερφή του σ’ έναν παρθενώνα ανατροφής (δεδομένου ότι μοναστήρια δεν υπήρχαν ακόμα), ενώ ο ίδιος αφού χάρισε προηγουμένως και το σπίτι του, αποσύρθηκε σ΄ ένα κελί που έκτισε ο ίδιος σε απομονωμένο μέρος πλησίον του χωριού του. μιμούμενος κάποιον γέροντα ασκητή που έτυχε να γνωρίσει και να θαυμάζει για την αρετή του.

Ο ίδιος αποσύρθηκε στην έρημο όπου έζησε ασκητικά, παραμένοντας έτσι μακριά από υλικούς πειρασμούς και διαφόρων κοινωνικών συμπεριφορών. Κατά τον χρόνο αυτό επισκεπτόταν διάφορους άλλους ασκητές που θαύμαζε την αρετή τους όπου ως “σοφή μέλισσα” επέλεγε τα άνθη της συλλέγοντας το “πνευματικό νέκταρ” της ηθικής και της αρετής. Ασκούμενος έτσι στην αγρυπνία και την προσευχή και εξ ανάγκης στη νηστεία, τρώγοντας μία φορά την ημέρα περί τη δύση του Ηλίου, ή κάθε δύο μέρες ή και τέσσερις, μόνο άρτο και αλάτι και νερό. Παράλληλα ασχολιόταν με εργόχειρο που αντάλλασσε με τα απαραίτητα επιβίωσης, τρώγοντας ελάχιστα κάθε μέρα, ενώ τα επίλοιπα συνέχιζε να τα χαρίζει σε πτωχούς. Έτσι σ΄ αυτό το διάστημα ασχολούμενος με την ανάγνωση ιερών κειμένων παρέμεινε σ΄ όλους αγαπητός, πράος, και θαυμαστός. Ποτέ δεν υπερηφανεύθη αλλά ούτε και φιλονίκησε ή λύπησε κανέναν.

Υπό το καθεστώς αυτό δεν άργησε να δέχεται τους πρώτους πειρασμούς του πονηρού πνεύματος είτε σαρκικούς, λόγω της νεότητάς του, είτε σε πονηρούς λογισμούς και ιδέες που του επέβαλε προκειμένου να διακόψει την ασκητική του ζωή. Οι πειρασμοί αυτοί αφορούσαν άλλοτε τις βιολογικές σαρκικές ορμές και απολαύσεις με οπτασίες νεαρής κοπέλας, άλλοτε με εμβόλιμες ιδέες για τη φροντίδα της αδελφής του που κινδύνευε να γίνει πόρνη και άλλοτε την φιλαργυρία, φιλοδοξία κ.ά. που όμως σ΄όλες τις περιπτώσεις απέτυχαν. Ακολούθησαν ασθένειες όπου ο Άγιος Αντώνιος με τις συνεχείς προσευχές του κατάφερε να μη τον πτοήσουν. Την πάλη αυτή είχαν αντιληφθεί ακόμα και οι επισκέπτες του οι οποίοι και τον θαύμαζαν αποκαλύπτοντάς τους ότι “Εγώ δεν ενίκησα, αλλ΄ η χάρις του Θεού, ήτις με ενίσχυσε”.

Τελικά, σύμφωνα πάντα με την βιογραφία, βλέποντας το πονηρό πνεύμα ότι αδυνατούσε με τους λογισμούς να πλανήσει τον Άγιο Αντώνιο εμφανίσθηκε μπροστά του ως “μέλαν παιδίον” λέγοντάς του: “Πολλούς επλάνησα, και πολλούς κατέβαλον και ενίκησα, αλλά σε πολεμών ησθένησα”. Στην ερώτηση του Οσίου ποιος είσαι εσύ, εκείνο απάντησε: “Εγώ είμαι το πνεύμα της πορνείας και γαργαλίζω τους νέους εις ταύτην την πύρωσιν. Πολλούς σώφρονας ηπάτησα και πολλάκις ετάραξα και σε, αλλά συ με ενίκησες”. Ο Όσιος ευχαριστώντας στη συνέχεια τον Θεό εκδίωξε στη συνέχεια το πνεύμα λέγοντάς του “Δεν σε φοβούμαι πλέον ούτε σε υπολογίζω ποσώς επειδή είσαι μαύρος στον νουν και παιδίον αδύνατος και ευκαταφρόνητος.” Μετά απ΄ αυτά το πονηρό πνεύμα έφυγε και δεν τόλμησε πλέον να τον πλησιάσει. Ο δε Όσιος συνέχισε με προσευχές και αγρυπνία να ενισχύεται σε αρετή έτοιμος ν΄ αντιμετωπίσει νέους πειρασμούς.
Ο Όσιος Αντώνιος συνεχίζοντας την ασκητική ζωή κοιμόταν σε μια ψάθα στο ύπαιθρο διδάσκοντας πως “όταν οι ηδονές του σώματος ασθενούν τότε ενδυναμώνει η ψυχή”, επαναλαμβάνοντας καθημερινά τη ρήση του Αποστόλου Παύλου “Των όπισθεν επιλανθανόμενοι, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενοι”.

Η βιογραφία του Αγίου που φέρεται με εξαιρετική διδαχή ασκητικής περιλαμβάνει πλήθος ιστοριών σχετικής άθλησης με σημαντικότερα σημεία τα ακόλουθα:

Τακτικά ο Όσιος Αντώνιος, προκειμένου να αποφύγει σκανδαλισμούς, κατέφευγε σε μνήματα λίγο μακράν της πόλης όπου εντός αυτών συνέχιζε την άθληση επί μέρες, εκεί γνωστός του υπηρέτης του έφερνε φαγητό. Κάποια νύκτα δέχθηκε άγρια επίθεση από πλήθος δαιμόνων αφήνοντάς τον ημιθανή. Την επομένη “Θεία Πρόνοια” όταν τον επισκέφθηκε ο δούλος του τον εξέλαβε ως νεκρό και τον μετέφερε στην πόλη στο Κυριακό. Όταν όμως συνήλθε επέστρεψε στον πρότερο τάφο.
Εκεί επαναλήφθηκε νέα επίθεση των δαιμόνων υπό μορφή άγριων ζώων και ερπετών, λέων να βρυχάται, σκορπιός προσπαθώντας να τον κεντρίζει, ταύρος να τον κερατίζει κ.ά. παραμένοντας όμως ο Όσιος ατάραχος τους είπε: “Εάν είχατε δύναμη ένας και μόνο έφθανε”, “Εάν ελάβετε κατ΄ εμού εξουσίαν άνωθεν, μη αμελήτε, ει δε και δεν ελάβετε τι μάτην ταράσσεσθε;” Κατόπιν αυτών οι δαίμονες εμπαιζόμενοι εγκατέλειψαν τον Όσιο τρίζοντας τους οδόντες τους.

Έπειτα από είκοσι ολόκληρα χρόνια σκληρής ασκήσεως πνευματικού αγώνα, ακατάπαυστης προσευχής και φοβερών πειρασμών, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε ανθρώπους. Η αποδοχή που είχε ήταν ευρύτατη και μάλιστα έρχονταν σε αυτόν για να τους θεραπεύσει ακόμα. Θεράπευε τους ασθενείς ου προστάζων, αλλά ευχόμενος και τον Χριστόν ονομάζων. Αργότερα πήγε κοντά στα ερείπια ενός φρουρίου και κατοίκησε σε σπήλαιο χωρίς να τον βλέπει κανένας και χωρίς να δέχεται κανέναν παρά μόνο έναν γνωστό του, ο οποίος του έφερνε κάθε έξι μήνες ψωμί για ολόκληρο το εξάμηνο. Νυχθημερόν έκανε ασκητικούς αγώνες με τους οποίους νέκρωσε τα σκιρτήματα των παθών, έφτασε στο βαθμό της απάθειας, υπερβαίνοντας τα όρια της ανθρώπινης φύσης.

Το 311, στους φοβερούς διωγμούς των χριστιανών που οργανώθηκαν την εποχή του Μαξιμιανού εγκατέλειψε το ερημητήριό του και έδωσε τη σκληρή μάχη του πιστού κατά της ειδωλολατρίας και της απάτης. Το ίδιο έγινε σαράντα χρόνια αργότερα όταν σε ηλικία εκατό χρονών κατήλθε για μια ακόμη φορά, στην Αλεξάνδρεια, για να καταπολεμήσει την αίρεση του Αρείου. Είχε αλληλογραφία με το Μεγάλο Κωνσταντίνο και τους γιους του οι οποίοι τον σέβονταν βαθύτατα και ζητούσαν τις συμβουλές του. Μαρτυρείται ότι, ενώ ο Άγιος βρισκόταν ακόμα στη ζωή, έβλεπε τις ψυχές των ανθρώπων που εξέρχονταν από το σώμα τους, καθώς και τους δαίμονες που τις οδηγούσαν.

Ο Μέγας Αντώνιος πέθανε το 356 μ.Χ. Πρόβλεψε με θαυμαστή ακρίβεια το θάνατό του, ο οποίος συνέβηκε σε ηλικία “εγγύς ετών πέντε και εκατόν”. Η μνήμη του γιορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 17 Ιανουαρίου. Μία από τις τελευταίες επιθυμίες του Οσίου ήταν να μη φανερωθεί ο τόπος της ταφής του. Ωστόσο, οι μοναχοί που ασκήτευαν κοντά του έλεγαν ότι κατείχαν το ιερό λείψανό του, το οποίο επί Ιουστινιανού (το 561 μ.Χ.), κατατέθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Αλεξάνδρεια και από εκεί αργότερα, το 635 μ.Χ., μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

Ο βίος του και η υποδειγματική συνέπειά του, αποτελούν αιώνια πηγή, απ’ όπου μπορούν οι άνθρωποι κάθε εποχής να αντλήσουν ζωντανά διδάγματα. Η άσκηση και η απομόνωση, όπως την εννοεί ο Μέγας Αντώνιος δε σημαίνει τέλεια αδράνεια του σώματος αλλά ισόρροπη συνάντηση με την ψυχή. Η προσευχή και η νηστεία αποτελούν ένα μέρος από τη δραστηριότητα του μοναχού, βοηθητικά μέσα απαραίτητα για την ανθρώπινη τελείωση.

Δίδασκε στους μαθητές του να μην θεωρούν τίποτε ανώτερο από την αγάπη του Χριστού και να μη νομίζουν ότι στερούνται κάτι αξιόλογο με την αποχή από τα κοσμικά αγαθά. Θύμιζε επίσης ότι η ανθρώπινη ζωή είναι εφήμερη, σε αντίθεση με το μέλλοντα αιώνα. Κατέληγε λέγοντας ότι δε θα πρέπει να κοπιάζουμε για την απόκτηση πρόσκαιρων αγαθών αλλά για την απόκτηση αιώνιων αγαθών, που είναι αρετές όπως η σωφροσύνη, η φρόνηση, η αγάπη και η σύνεση.